Lâlenin, 18. asır cemiyet hayatımızda tuttuğu mevkii bahsinde ne kadar çok ve ne kadar güzel yazılar yazılmış; bu ince çiçek bütün bir devrin mezmunu olup, bir çağ onun adıyla anılmıştır. Garp Türkleri bütün çiçekleri taşkın bir muhabbetle seviyorlardı; İslam medeniyeti camiası içinde, mimaride, çini de, çiçeği müstakil unsur olarak ele alıp tamamiyle hususi veşahsi bir tezyinat alemi ihdas eden, yalnız Türklerdir. Fakat lâle aşkı bütün bu çiçek muhabberini gölgede bırakmış; başlı başına bir alem olmuştur.

1725'de yapıldığı sanılan Lâle Mecmuası İstanbul Lâlesi çeşitlerinin biçimleri hakkında en önemli bilgi kaynağıdır. Ugur Derman'ın neşre hazırladığı bu eserde, Ekrem Hakkı Ayverdi'nin makalesi yanında 50 adet lâlenin orijinal resimleri bulunmaktadır.