(“Sabah” şiirinden)

“Öğlen bir yorgun at gibi girer lokantalara
Arnavutkaldırımları su deyu deyu bakarlar göğe
Orman salıverir ağaçlarını saçlarını yeni ören bir kadına
Alyans bir rehavet çöker kısa kestirmelerin kucağında

İkindi birden bastıran bir yağmur gibi serilir pencerelere
Yorgun bir çiçek telaşıyla gelir akşamüstü kapı önlerine
Akşam açar girer kapıyı ve giyer hemen ev giysilerini
Etini kanatmadan hayatı bırakıp gitmez gece

Bir düş gibidir iki gövdenin bir halata dönüşmesi
Bir gösteridir sevişme duvar gazetelerine yansımayan
Sessizliğin içinden bir sessizlik daha çıkar
Ay utangaç bir resimdir hiç iz bırakmadan geçip giden

Sabah
Yorgun bir gece yarısı otobüsü gibi durur kapının önünde”