Rahşan'ı yazmak, aynı zamanda Bülent Ecevit'i yazmaktı. Bu nedenle kitapta Rahşan Hanım kadar Bülent Ecevit'in öyküsü de yer aldı. Robert Kolej'deki tanışmayla başlayan 'kader birliği' sonucu hep siyasetin merkezinde, ama düşlerinin uzağında kaldı Rahşan... Siyaset dünyasına girmese belki ünlü bir ressam olacaktı. Ancak siyasi mücadele onun içindeki başka yetenekleri ortaya çıkardı. Sessiz, içe dönük yapıdaki Rahşan Ecevit'in iyi bir örgütçü olduğu anlaşıldı...

Bu kitap; Rahşan Hanımın şimdiye kadar kendine sakladığı anılarını, duygularını, düşüncelerini, yaşadıkları olayları ve üç kez cezaevine giren eşiyle birbirine yazdıkları 117 mektubu toplumla paylaşmaya karar vermesi üzerine ortaya çıkan bir otobiyografidir. Cezaevi mektupları; 54 yıldır süregelen bir aşkın, sevginin, dayanışmanın da belgeselidir. Bu ilişkiyi yıllarca ayakta tutan şifreyi, Rahşan Ecevit, 1982 yılında Ankara Kapalı Cezaevinin kapısında gazeteci Baki Özilhan'a açıklamıştı: "Bizi anlamıyorlar. Bülent benim oğlum, eşim ve babam. Ben de onun kızı, eşi ve annesiyim. Bunu kavrayamayanlar, bizim ilgimizi, sevgimizi, dostluğumuzu elbette anlayamazlar... "

Ecevitler'in okul, evlilik, İngiltere, Amerika ve Fransa günleri ile siyasi rakiplere ve 12 Eylül darbesine karşı verdikleri mücadeleyi anlatan kitap; aynı zamanda DSP'nin kuruluş ve gençlik öyküsüdür.

Bilgiler birinci elden, çoğunlukla Ecevitler'den alınmıştır. Ayrıca gazete kupürleri, yazışmalar, röportajlar, kitaplar, dergiler taranmış, bugüne kadar korunan ve basında hiç yer almayan belgelerden yararlanılmış, yazılanlar; yine basında görülmeyen fotoğraflarla desteklenmiştir. Türkiye Büyük Millet Meclisi'nin dışında kalmaya özen göstermiş, sıra dışı bir 'first lady'nin, sıradan bir yaşamla Türk siyasi hayatına nasıl damga vurduğu sayfalara yansıtılmıştır...