Zamanın kaybolmuşu yoktur. Yaşanan her şey, müspet, menfi, bizi inşa eder. Yalnız bizi değil, bizden sonraki kuşakları da…

Yaşadıklarımızı anında belki en iyi şekilde inşa edemeyiz. Ama, onları değerlendirdiğimiz vakit; gelecek daha emin olur.Hayat “gemi”mi bilmiyorum; “gemicilik” olduğu gerçektir. Yaşandıkça ve akılda tutuldukça daha iyi seyrüsefer ederiz.Herkes kendi talihinin mimarıdır.Yaşadıkları, an be an insanı oluşturur ve arkasında bıraktıkları, farkına varmadan önüne geçer.

Kader, gaipten yazılmaz. İnsan, kaderini kendi yazar.

İlber Ortaylı
Şubat 2006, İstanbul

Önsöz

Başka Evlerin Çocuğuydum

Avusturya Lisesi: Çok Sıkıntı, Çok

Tarih Ders Kitabı Okumazdım

Ölüm ve Çocuk

Üniversite: Bir Koltukta Çok Karpuz

Tiyatro Merakı, İlk Yazılar ve Hayata Açılış

Üniversite Sonrası

Amerika’dan Kışla’ya

Mithat Paşa, Bulgar Tarihçileri ve Balkanlar

Çatışmalı Yıllar ve Doçentlik

Üniversiteden Ayrılık Sonrası: Bol Yazı ve Gazetecilik

Seyyah Oldum Gezerim

12 Eylül Sonrası “Vuslat”

Profesörlükte Üç Kere Jüriden Geçtim

Sahaflarda Bir Gezinti

Özel Alanlar: Sinema, İran, Kitap vs…

İstanbul Sayfası

“Değer” Kim Varsa, Onun Peşine Koştum

Osmanlı Hanedanı ile Dostluk: Tarih ve Ötesi

Biz Devlet İçin Ölür, Bir Yandan da Devleti Soyarız

İltica Edenler DahaUlusçudur… Ben de

Galatasaray Üniversitesi Önünde, Beşiktaş Bayrağıyla

Topkapı Sarayı’nda Tarihi Koklamak

Yaşamöyküsü

İlber Ortaylı Bibliyografyası